به جای تیتر:دیگی که برای ایتالیا نمی جوشه....می خوام سر سگ توش بجوشه

درست همین امشب، بوفون می توانست به یک قهرمان تبدیل شود و این همان چیزی بود که لحظه نواختن ضربات پنالتی،آرزویی بود که تحقق پیدا نکرد.آرزویی که حالا تبدیل به یک وداع تلخ با جام اروپا شد.جامی که دیگر بدون حضور ایتالیا برای من و همه هوادار های لاجوردی پوش معنایی ندارد.جام بدون ایتالیا یعنی لحظه مرگ برای فوتبال دنیا.امشب اسپانیا بازی را برد تا به دنیا نشان بدهد،از فردا مسابقات فوتبال بدون ایتالیا هیچ لذتی ندارد و این یعنی تلخ ترین لحظه برای مستطیل سبز اتریش و سوپیس.
امشب ایتالیای محبوب ما بعد از آن احیای دوباره در بازی با فرانسه، در اولین بازی حذفی‌اش با اسپانیای قبراق و زهردار جنگید و با جام خداحافظی کرد.راستش بازی خوبی نبود.نه ایتالیا بازی همیشگی اش را به نمایش گذاشت و نه ماتادورها توانستند لقب پیروز واقعی را برای خودشان از این بازی به یادگار ببرند.امشب نه دی روسی حال و احوال خوبی داشت و نه دونادونی توانسته بود ترکیبی را وارد زمین کند تا میانه زمین را از ماتادورها بگیرد.چقدر امشب و قبل از بازی،حس و حال بازی فینال جام جهانی گذشته را داشتم.جایی که ایتالیا با اقتدار فرانسه را برد تا قهرمان جهان شود.آن شب وقتی داشتیم بازی را در خانه امیر می دیدم،درست موقع پنالتی ها برق رفت و به خیابان زدیم.شب عجیبی بود.ضربات پنالتی بازی را در روزنامه شرق دیدیم و هورا کشیدیم و بالا و پاپین پریدیم.و چه قدر امشب یاد آن لحظه ها افتادم.خدا می داند این لحظه ها ،دل پیرویی که در دقایق پایانی بازی با یک حرکت همه ما را به یاد بازی های رویایی اش در جام جهانی ۹۴ انداخت چه حس و حالی دارد.یا دونادونی که تیم را برای قهرمانی آماده کرده بود.یا دروسی یا گتوزو و یا....بوفون.شاید بوفون هیچ وقت خودش را نبخشد.او می توانست امشب سوپرمن لاجوردی ها و میلیون ها هوادارش باشد ولی حیف که این ستاره بزر گ ایتالیا،اینگونه با جام خداحافظی کرد....
تکمله:یک طرفدار واقعی،هیچ وقت از حمایت تیمش نا امید نمی شود.به امید قهرمانی مردان ایتالیا در جام جهانی دو هزار و ده...